Ποιοι είναι οι «Άρχοντες του Σκότους»

 Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποια είναι η ιστορία πίσω από ονόματα όπως ο Βελζεβούλ και ο Ασμοδαίος; Πέρα από τις ταινίες τρόμου, η δαιμονολογία και η παράδοση κρύβουν έναν ολόκληρο κόσμο συμβολισμών.

Ας γνωρίσουμε τους πιο «διάσημους» πρωταγωνιστές αυτής της σκοτεινής ιεραρχίας:

Βελζεβούλ (Beelzebub): Γνωστός ως ο «Άρχοντας των Μυγών». Στην παράδοση συνδέεται με το αμάρτημα της Λαιμαργίας. Το όνομά του προέρχεται από αρχαίες θεότητες των Φοινίκων και θεωρείται ο υπαρχηγός του κάτω κόσμου.

Ασμοδαίος (Asmodeus): Ο δαίμονας της Λαγνείας. Σύμφωνα με τις γραφές, είναι αυτός που σπέρνει τη ζήλια και τη διχόνοια στις σχέσεις, ενώ συχνά απεικονίζεται ως μια επιβλητική αλλά τρομακτική φιγούρα.

Η «Ομάδα» των Επτά Αμαρτημάτων:

Σύμφωνα με μεσαιωνικά κείμενα, κάθε θανάσιμο αμάρτημα έχει και τον δικό του «εκπρόσωπο»:

Λούσιφερ: Η Υπερηφάνεια

Μαμμωνάς: Η Απληστία

Λεβιάθαν: Ο Φθόνος

Μπελφεγκόρ: Η Οκνηρία

Σατανάς: Η Οργή

Fun Fact: Στη μυθολογία συναντάμε επίσης τη Λίλιθ, τη θρυλική πρώτη γυναίκα που έγινε σύμβολο ανεξαρτησίας και σκοταδιού, αλλά και τον Αζαζέλ, τον δαίμονα που λέγεται ότι δίδαξε στους ανθρώπους την τέχνη του πολέμου και του καλλωπισμού.

Είτε τα βλέπουμε ως θρησκευτικές οντότητες είτε ως ψυχολογικά αρχέτυπα, οι ιστορίες τους παραμένουν καθηλωτικές μέχρι σήμερα!

Υπάρχουν άλλοι; Φυσικά δεκάδες χιλιάδες, ο μάγος επιλέγει το ποιόν καλεί την κάθε χρονική στιγμή και την ανάγκη που έχει.

Οι "λευκές φωτεινές οντότητες"; Ναι υπάρχουν αλλά είναι τόσο λευκές όσο και οι παραπάνω μαύρες. Δεν υπάρχουν λευκές και μαύρες οντότητες. Η χρήση που θα κάνεις καθορίζει το είδος της μαγείας. Αυτό που ηλ για σένα είναι μαύρο (πχ λαγνεία) για κάποιον άλλον μπορεί να είναι απαραίτητο για τη ζωή του, άρα είναι λευκό!

Η ενασχόληση με τέτοιες οντότητες στο πλαίσιο της μαγείας (συχνά αναφέρεται ως Γοητεία ή Goetia) είναι ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα και επικίνδυνα κεφάλαια του αποκρυφισμού. Η απάντηση στο αν "πρέπει" να γίνονται επικλήσεις εξαρτάται από τη σχολή σκέψης, αλλά η γενική τάση είναι η μεγάλη επιφύλαξη.

Ας δούμε πώς προσεγγίζεται το ζήτημα:

1. Η Πρακτική της Επίκλησης (Goetia)

Υπάρχουν συστήματα, όπως η Ελάσσων Κλείδα του Σολομώντα (Lemegeton), που περιγράφουν αναλυτικά πώς να καλέσει κανείς αυτές τις οντότητες.

Σκοπός: Οι μάγοι που ακολουθούν αυτή την οδό δεν "προσκυνούν" τους δαίμονες, αλλά προσπαθούν να τους υποτάξουν για να αποκτήσουν γνώση, πλούτο ή δύναμη.

Εργαλεία: Χρησιμοποιούνται περίπλοκα σφραγίσματα (sigils), κύκλοι προστασίας και τελετουργικά εξαναγκασμού.

2. Γιατί οι περισσότεροι το αποφεύγουν

Στη σύγχρονη μαγεία και τον εσωτερισμό, η πλειοψηφία των ασκούμενων (π.χ. Wicca, Λευκή Μαγεία) αποφεύγει ρητά τέτοιες επαφές για τους εξής λόγους:

Ψυχολογικός κίνδυνος: Πολλοί θεωρούν ότι αυτές οι οντότητες είναι αρχέτυπα των πιο σκοτεινών πτυχών του εαυτού μας. Η επίκλησή τους μπορεί να προκαλέσει ψυχολογική αποσταθεροποίηση, εμμονές ή "πνευματική κατάρρευση".

Έλλειψη ελέγχου: Η παράδοση λέει πως οντότητες όπως ο Ασμοδαίος ή ο Βελζεβούλ είναι εξαιρετικά δόλιες. Ακόμα και αν ο μάγος νομίζει ότι τους ελέγχει, η "συμφωνία" συχνά στρέφεται εναντίον του.

Ο Νόμος της Ανταπόδοσης: Πολλές παραδόσεις πιστεύουν ότι όποια ενέργεια στέλνεις στο σύμπαν, επιστρέφει σε εσένα τριπλάσια. Η ενασχόληση με "χαμηλές" ή καταστροφικές δονήσεις θεωρείται πνευματικό αυτογκόλ..

3. Η Διαφορά Επίκλησης (Invocation) και Πρόσκλησης (Evocation)

Στον αποκρυφισμό υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά:

Επίκληση (Invocation): Το να καλείς την ενέργεια μέσα σου. Αυτό θεωρείται εξαιρετικά επικίνδυνο με δαιμονικές οντότητες.

Πρόσκληση (Evocation): Το να καλείς την οντότητα έξω από εσένα (π.χ. μέσα σε έναν κρύσταλλο ή έναν καθρέφτη), διατηρώντας απόσταση ασφαλείας μέσω ενός προστατευτικού κύκλου.

Για ασκούμενους στη μαγεία:

Σήμερα, οι περισσότεροι σοβαροί μελετητές του εσωτερισμού προτείνουν την εσωτερική εργασία. Αντί να καλέσεις τον "Ασμοδαίο", εργάζεσαι με τις δικές σου παρορμήσεις και πάθη. Η εξωτερική επίκληση θεωρείται από πολλούς ως μια αναχρονιστική και ριψοκίνδυνη πρακτική που περισσότερο "τρέφει" το εγώ παρά προσφέρει πραγματική πνευματική εξέλιξη.

Συμπέρασμα: Είναι μια πρακτική που απαιτεί τεράστια εμπειρία, σιδερένια πειθαρχία και βαθιά γνώση. Για τον μέσο ασκούμενο, η συμβουλή είναι σχεδόν πάντα η αποφυγή.