ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΡΗΤΑ ΤΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ..

 Πλην των Ολυμπίων θεών και άλλων θεοτήτων που ήταν και είναι αιώνιοι και αθάνατοι, υπήρχαν οι Ημίθεοι, οι Νύμφες και οι Ήρωες που ήταν μακρόβιοι, με διάρκεια ζωής δέκα έως εκατόν αιώνων, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος.

Η μακροβιότητα αυτή επιτυγχανόταν με διάφορες επεμβάσεις στον κώδικα γενετικής τους από την περίοδο της κυήσεως ή από την στιγμή της γέννησης τους, ή με την μύηση τους στα Μυστήρια μετά το 18ο έτος της ηλικίας τους.

– Για να καταστεί κάποιος αθάνατος ή μακρόβιος, έπρεπε να το επιτρέψει ο Ιερός Άρχων Φωτός Ζευς και μόνον σε ειδικές περιπτώσεις, όταν οι ανάγκες το απαιτούσαν.

Ο Ησίοδος στο έργο του “Μελαμπόδεια” (το οποίο οι σύγχρονοι φιλόλογοι κατατάσσουν στα ψευδοησιόδεια έπη) αναφέρεται στον Μάντη Τειρεσία: [ΣΤΟ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΥΠΟΜΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ''ΜΕΛΑΜΠΟΔΕΙΩΝ'' ]

– “Δία πατέρα, είθε λιγότερη ζωή να μου έδινες να ζήσω και να γνωρίζω τα ίδια με τους θνητούς ανθρώπους, αλλά ούτε λιγάκι δεν με τίμησες και καθόρισες να είναι μακρός ο χρόνος της ζωής μου και να ζω επτά γενεές των θνητών ανθρώπων”, όπου οι επτά γενεές μεταφράζονται σε 230 χρόνια.

Η διαδικασία αθανασίας ή θεοποίησης άρχιζε από την στιγμή της γέννησης και εφ’ όσον το νεογέννητο προερχόταν από τεχνητή γονιμοποίηση γυναίκας της Γης με ουράνιο σπέρμα και ο Ζευς επέτρεπε να χορηγηθεί Νέκταρ και Αμβροσία πριν το θηλάσει η μητέρα του και χωρίς καμιά άλλη διεργασία. Εφ’ όσον ετηρείτο αυτή η διαδικασία, ο νεογέννητος άνθρωπος ενηλικιωνόταν αμέσως και ήταν έτοιμος για ανάληψη δράσης (περίπτωση Απόλλωνα). Σήμερα, η δημιουργία τέτοιου ανθρώπου, με βραχύτατη δηλαδή χρονική περίοδο μέχρι την ενηλικίωση του, έχει επιτευχθεί εργαστηριακά.

Οι διαδικασίες μακροβιότητας ή βραχείας αθανασίας, εφαρμόζονταν στα μυητικά κέντρα όπως στο σπήλαιο του Κένταυρου Χείρωνα στο Πήλιο, στην Ιωλκό και στην Ακροκόρινθο από την Μήδεια, στην Σαμοθράκη από τους Κάβειρους και αλλού και αποσκοπούσαν να βοηθήσουν αυτούς που δεν είχαν κληρονομικές καταβολές μακροβιότητας, αλλά επιθυμούσαν διακαώς να την αποκτήσουν.

Η μακροβιότητα των θνητών και εφ’ όσον είχαν τηρηθεί οι απαραίτητες προϋποθέσεις, επιτυγχανόταν με τους εξής τρόπους:

– Με μετάλλαξη του γονιδίου της αντιγήρανσης στον γενετικό κώδικα ή με την ενεργοποίηση του υφισταμένου αδρανοποιημένου γονιδίου της αθανασίας, το οποίο αδρανοποιήθηκε από τις επεμβάσεις των αποστατών του Κρόνου. Αυτό γινόταν από τους υπέρτατους Παιήονες θεραπευτές στα Ασκληπιεία, όπως ο Ασκληπιός και ο Κένταυρος Χείρων.

– Με μετάλλαξη ολόκληρου του ανθρωπίνου σώματος αμέσως μετά τον ερχομό στον κόσμο του νεογέννητου παιδιού, με παρατεταμένη έκθεση του σε αβρογενές Απολλώνιο φως και κατόπιν σε “αναλίσκον πυρ” του Σειρίου, όπως ο Αχιλλέας, τα οποία συγκέντρωναν σε μυητικούς θαλάμους με ειδικά κάτοπτρα. Τούτο μπορούσαν να εφαρμόσουν οι υπέρτατοι θεραπευτές, οι Ιεροφάντες και οι Νύμφες, στο δώμα συγκέντρωσης του ιερού πυρός.

– Με την δοκιμασία έκθεσης μέσα σε “αναλίσκον πυρ” του Σειρίου και εμβάπτιση του νεογέννητου μέσα σε “ενεργό ύδωρ των αθανάτων” επί επτά συνεχείς ημέρες.

– Με αλλαγή αίματος, αμέσως μετά την γέννηση του ανθρώπου, με επιστημονικό υποκατάστατο, όπως το ονομαζόμενο “αίμα της Μέδουσας” που έδωσε η θεά Αθηνά στον Ασκληπιό και καθιστούσε τους ανθρώπους αθάνατους ή μακρόβιους.

– Με βότανα, φάρμακα και κρυστάλλους, όπως αυτά που έδωσε η Μήδεια στον Ιάσονα, για να είναι άτρωτος από φωτιά, δόρυ, βέλος και ξίφος και για να γίνεται αόρατος.

– Με την μύηση στα μυστήρια του Φωτός, όπου οι θνητοί άλλαζαν την κυτταρική σύνθεση του σώματος τους με αιθερική και μετέπιπταν σε ένα διαφορετικό επίπεδο μακροβιότητας και αθανασίας.

Σε κάθε περίπτωση από τις παραπάνω, γινόταν πλήρης ενεργοποίηση της φαιάς ουσίας του εγκεφάλου, με ακτινοβολία του υπερφωτεινού φάσματος θ’. Τα υπερφωτεινά σωματίδια θ’ δύνανται να ενεργοποιήσουν όλους τους αδρανείς εγκεφαλικούς νευρώνες, να τους διασυνδέσουν με το σύνολο των κυττάρων του σώματος και να επαναφέρουν τον ανθρώπινο οργανισμό στην αρχέγονη νοητική κατάσταση. Το υπερφωτεινό φάσμα θ’ εκπέμπεται σε άπειρα σημεία όλων των συμπάντων. Επίσης μπορεί να προκληθεί τεχνητά καθώς και μέσω επαφής με ανώτερες φωτεινές οντότητες.

Σε άτομο μεγάλης ηλικίας και για τις συνθήκες που έχει βιώσει η ψυχή και το σώμα του, δεν είναι πραγματοποιήσιμη η μακροβιότητα, η αναστροφή και αντιγήρανση των κυττάρων και ο επαναπρογραμματισμός του γενετικού κώδικα. Μπορεί να συμβεί, αλλά είναι χρονοβόρα και επίπονη διαδικασία. Αν επιβαλλόταν να γίνει κάποιος μακρόβιος και όχι αθάνατος, θα μετέπιπτε σε άλλου είδους βιολογικές καταστάσεις όπου ύστερα από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα θα παρακαλούσε να πεθάνει.

Σύμφωνα με τους εσωτεριστές, εάν δεν έχει προετοιμαστεί το άτομο από νεαρή ηλικία, δεν επιτρέπεται η άνοδος του σε ανώτερα επίπεδα υπερβατικής ζωής. Όταν ενσαρκωνόμαστε στην Γη, πάντα ερχόμαστε με μια συγκεκριμένη αποστολή..

ΝΙΚΟΣ ΚΑΣΤΑΝΙΑΣ

Υ.Γ. ______Η Μελαμπόδεια ή Μελαμποδία ήταν επικό ποίημα του 7ου ή 6ου π.Χ. αιώνα, το οποίο αρχαίοι συγγραφείς (όπως ο Αθήναιος και ο Παυσανίας) απέδιδαν στον Ησίοδο,[1] ενώ αντίθετα οι σύγχρονοι φιλόλογοι το κατατάσσουν στα ψευδοησιόδεια έπη.[2] Αποτελούνταν από τρία τουλάχιστον βιβλία και διηγιόταν την ζωή και τα κατορθώματα του μυθικού ήρωα, μάντη και θεραπευτή Μελάμποδα.

Ο Μελάμπους, κατά τον Ηρόδοτο, ήταν αυτός που εισήγαγε την λατρεία του Διονύσου στην Ελλάδα και καθιέρωσε τις φαλλικές τελετουργίες (Φαλληφόρια).[3] Ήταν επίσης ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο οι θεοί προσέδωσαν προφητικές και θεραπευτικές ικανότητες. Ως θεραπευτής απήλλαξε τις κόρες του Προίτου, του μυθικού βασιλιά της Τίρυνθας, από την μανία που τις είχε καταλάβει, επειδή αψήφησαν τον Διόνυσο, και έλαβε ως αμοιβή τα δύο τρίτα του βασιλείου του. Θεράπευσε επίσης τον Ίφικλο, τον γιό του Φυλάκου, από τα προβλήματα στειρότητας που είχε, παίρνοντας ως αντάλλαγμα το περίφημο κοπάδι αγελάδων του πατέρα του (που ο Μελάμπους το ήθελε για να το χαρίσει στον αδελφό του Βίαντα προκειμένου αυτός να μπορέσει να παντρευτεί την Πηρώ, την κόρη του Νηλέως).[4]
Αυτούς τους μύθους το δίχως άλλο θα διηγιόταν η Μελαμπόδεια - άλλωστε ένα από τα διασωθέντα αποσπάσματα αναφέρεται ρητά στην ιστορία με τον Ίφικλο.[5]

Εκτός όμως από τις ιστορίες για τον Μελάμποδα, περιείχε επίσης και διηγήσεις για τους άλλους μεγάλους μάντεις της μυθικής εποχής.
Διαβάζουμε έτσι σε κάποιο απόσπασμα τον μύθο του Τειρεσία που μεταμορφώθηκε σε γυναίκα, επειδή σκότωσε ένα θηλυκό φίδι την ώρα που ζευγάρωνε. Έχοντας γνωρίσει τον έρωτα και σαν άνδρας και σαν γυναίκα, κλήθηκε ως διαιτητής στην λογομαχία μεταξύ Δία και Ήρας για το ποιο από τα δύο φύλα απολαμβάνει περισσότερο την ερωτική ηδονή. Ο Τειρεσίας είπε πως από τα δέκα μέρη ηδονής η γυναίκα γεύεται τα εννιά και ο άνδρας μόνο το ένα. Η Ήρα τότε θυμωμένη (επειδή αποκάλυψε τα μυστικά της γυναικείας φύσης) τον τύφλωσε, αλλά ο Δίας ως αντιστάθμισμα του χάρισε προφητική ικανότητα και μακροζωία.[6]
Ένα άλλο απόσπασμα αναφερόταν στην συνάντηση του Κάλχαντος με τον Μόψο και στον αγώνα μαντικής ικανότητας που επακολούθησε. Νικητής ανακηρύχθηκε ο Μόψος και ο Κάλχας ντροπιασμένος πέθανε από την λύπη του.[7]

Συνολικά, από την Μελαμπόδεια διασώθηκα εννιά αποσπάσματα. Αναφέρονται από τον Αθήναιο, τον Στράβωνα,τον Σχολιαστή της Οδύσσειας, τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα και τον Ιωάννη Τζέτζη.