ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ !!! Ο “ΜΕΓΑΣ” ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

 Μπορεί πολλοί Χριστιανοί να γονυπετούν και να δοξάζουν τον “Άγιο Κωνσταντίνο”, κανείς τους όμως μάλλον δεν γνωρίζει ότι στις μυστικές προσευχές τους και ικεσίες τους ζητούν βοήθεια από έναν μεγάλο φονιά κι έναν αδίστακτο δολοφόνο που έχει διαπράξει τα ειδεχθέστερα εγκλήματα, ένα πραγματικά τέρας, όπως τον αποκαλεί ο Άγγλος ρομαντικός ποιητής Percy Bysshe Shelley (1792-1822):

…Αυτό το τέρας ο Κωνσταντίνος…Αυτός ο ψυχρός, υποκριτής και σκληρός άνθρωπος, έσφαξε το γιο του, στραγγάλισε τη γυναίκα του, δολοφόνησε τον πεθερό και το γαμπρό του και συντηρούσε στην αυλή του μια ομάδα αιμοδιψών και θρησκόληπτων ιερέων, από τους οποίους ένας και μόνο θα αρκούσε για να στρέψει τη μισή ανθρωπότητα ενάντια στην άλλη…

Και ο Βολταίρος επαναλαμβάνει ακριβώς τα ίδια:

Είχε έναν πεθερό, τον οποίο ωθήθηκε ο ίδιος να κρεμάσει. Είχε ένα γαμπρό, τον οποίο διέταξε να στραγγαλιστεί. Είχε έναν ανιψιό δώδεκα ή δεκατριών ετών, του οποίου διέταξε να κοπεί ο λαιμός. Είχε έναν μεγαλύτερο γιο, τον οποίο αποκεφάλισε. Είχε μια γυναίκα την οποία διέταξε να πνίξουν σε ένα λουτρό. Ένας παλιός Γάλλος συγγραφέας είπε (με καυστική ειρωνεία) ότι του άρεσε να διατηρεί το σπίτι του καθαρό!

Αναλυτικότερα: ο πεθερός του που κρέμασε ήταν ο αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός, τον οποίο νίκησε και συνέλαβε το Φεβρουάριο του 310 μ.χ. στη Μασσαλία. Ο γαμπρός του ή μάλλον οι γαμπροί του που στραγγάλισε ήταν ο Λικίνιος και ο Βασσιανός, σύζυγοι των αδελφών του Κωσταντίας και Αναστασίας. Διέταξε επίσης το 336 να σκοτωθεί στην Καρχηδόνα ο ανιψιός του Λικιανός, γιος του Λικίνιου, παρά τις ικεσίες και τα κλάματα της μητέρας του. Αν τώρα αυτές οι δολοφονίες μπορούν να δικαιολογηθούν από μια Μακιαβελική πολιτική σκοπιμότητα, πώς θα μπορούσε να δικαιολογηθεί ο φόνος του γιου του Κρίσπου το 326, μαζί με πολυάριθμους φίλους του, λίγους ακριβώς μήνες μετά την “Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας”, στην οποία προήδρευσε και η οποία καθιέρωσε το σύμβολο της χριστιανικής πίστεως; Πώς μπορεί επίσης να δικαιολογηθεί η δολοφονία της σύζυγου του Φαύστας, μητέρας δύο αγοριών και τεσσάρων κοριτσιών, την οποία διέταξε να πνίξουν στο μπάνιο της επειδή την υποπτευόταν ανόητα για μοιχεία με τον Κρίσπο; Σύμφωνα με το Βυζαντινό ιστορικό Ζώσιμο η κατακραυγή του κόσμου ήταν τότε τόσο μεγάλη που αναγκάστηκε να αναζητήσει αλλού κατοικία!

Ο ίδιος ιστορικός Ζώσιμος αναφέρει ότι ο Κωνσταντίνος ζήτησε από τους εθνικούς ιερείς εξιλέωση γι’ αυτά τα ειδεχθή του εγκλήματα και όταν αυτοί του την αρνήθηκαν στράφηκε προς τους χριστιανούς, οι οποίοι του την πρόσφεραν απλόχερα με αντάλλαγμα την υποστήριξή τους. Με αυτό τον τρόπο ο Κωνσταντίνος “καθαρίσθηκε στο εξιλεωτικό αίμα του Χριστού” για τα μεγάλα εγκλήματά του και μπόρεσε να ανακηρυχτεί μετά το θάνατό του “Άγιος” και “Ισαπόστολος”. Η άφεση των αμαρτιών ήταν έτσι κι αλλιώς και είναι πάντα μια εύκολη υπόθεση για τον αφιλοσόφητο Χριστιανισμό. Αρκεί να “μετανοήσεις” και να δώσεις ένα καλό μπαξίσι στον ιερέα που θα σε εξιλεώσει και αυτός θα σε παραδώσει μετά ολόλευκο σαν περιστερά στο Θεό.

Δεν είναι όμως τα προηγούμενα ανόσια εγκλήματα του Κωνσταντίνου μοναδικά. Διέπραξε πολλές άλλες επίσης αποτρόπαιες πράξεις στους διάφορους πολέμους και εκστρατείες που διεξήγαγε με τη βοήθεια των Χριστιανών στρατιωτών του, όπου επέδειξε ένα πνεύμα απαράμιλλης σκληρότητας και θηριωδίας, κατασφάζοντας και κατακαίοντας ζωντανούς αιχμαλώτους και προκαλώντας μεγάλες γενοκτονίες στους αντιπάλους του.

Πολλοί αμφισβητούν αν έγινε πραγματικά ποτέ ο ίδιος Χριστιανός ή ακόμα αν ποτέ βαπτίσθηκε. Γενικά πάντως υποστηρίζεται ότι βαπτίστηκε λίγο πριν το θάνατό του. Όπως και να είναι, αγκάλιασε πλήρως το Χριστιανισμό, δεχόμενος την αμέριστη βοήθειά του και προσφέροντάς του τη δική του μέσα σε ένα πνεύμα κοινής συνεργασίας και αμοιβαίου συμφέροντος. Το έκανε αυτό σύμφωνα με τον Friedrich von Schlegel (1772-1829) όχι βέβαια από μια αίσθηση δικαιοσύνης, ή από μεγαλοψυχία ή ακόμα πολύ λιγότερο από οποιαδήποτε σύνδεσή του με τη χριστιανική θρησκεία, αλλά για λόγους “κοσμικής σύνεσης. Θέλησε να συνδεθεί με τους χριστιανούς για να υποστηρίξει τη θέση του". Ο Εδουάρδος Γκιμπόν αναφέρει ανάλογα και ειρωνικά ότι ο θρόνος του αυτοκράτορα θα ήταν πολύ πιο σταθερός και μόνιμος “εάν μάθαιναν όλοι οι υποτελείς του, αγκαλιάζοντας το χριστιανικό δόγμα, να υποφέρουν και να υπακούουν". Ο Βολταίρος πάλι τον κατηγορεί σε ένα ποίημά του ότι έκανε τους βωμούς της εκκλησίας υποπόδιο του θρόνου του.

Είναι γεγονός ότι η εθνική θρησκεία αντιτίθετο σφόδρα σε κάθε δεσποτική, απολυταρχική και τυραννική διακυβέρνηση, αντίθετα από την ουσία και το πνεύμα του Χριστιανισμού, ο οποίος υπαγορεύει παντού την αυστηρή και άκριτη πίστη και υπακοή στα δόγματά του και τους κανόνες του και τιτλοφορεί τους οπαδούς του δούλους του Θεού και ποίμνια των δεσποτάδων τσοπάνων του. Οι δούλοι όμως του θεού και των παπάδων μετατρέπονται πολύ εύκολα και σε δούλους των ηγεμόνων. Αφού ο “Θεός” είναι ένας και απολυταρχικός, το ίδιο θα πρέπει να είναι και η βασιλεία, που, όπως μας λέει ο Ευσέβειος της Καισαρείας, είναι δώρο του Θεού προς τον ηγεμόνα και “εικόνα της επουρανίου βασιλείας”. Γι’ αυτό ακριβώς ο Ρωμαίος φιλόσοφος Σενέκας διατύπωσε την εμβριθή ρήση ότι η θρησκεία είναι για τον πιστό αλήθεια, για το φιλόσοφο ψεύτικη και για τον πολιτικό χρήσιμη! Και η πιο χρήσιμη βέβαια θρησκεία για όλους τους άρχοντες και δεσπότες της πολιτικής ζωής, και ιδιαίτερα για τους φασίστες (θυμηθείτε π.χ. ότι στη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, όταν ο Χίτλερ προήλαυνε στη Ρωσία, η «Ιερή Επιστασία» του “Αγίου Όρους” του απέστειλε μια κατάπτυστη υμνητική επιστολή, επευφημώντας τις νίκες του και ευχόμενη σε αυτόν “έτη πλείστα”) και τους τυράννους υπήρξε πάντα ο Χριστιανισμός! Είναι η κατεξοχήν θρησκεία (μαζί βέβαια και με τις άλλες λεγόμενες μονοθεϊστικές) που αφιονίζει και αποκοιμίζει τελείως τον κόσμο διασαλεύοντας τη λογική του και κάνοντάς τον να βλέπει το μαύρο για άσπρο και τους δαιμόνους για αγγέλους του φωτός. Ο πραγματικός “Διάβολος” και “Αντίχριστος” είναι ο ίδιος ο Χριστιανισμός που υποτίθεται ότι τον καταπολεμά!

Ο Κωνσταντίνος πατρονάρισε λοιπόν το Χριστιανισμό όχι από πίστη ή από φιλοσοφική επιλογή, αλλά από μια πολιτική και μάλιστα “αυτοκρατορική” και δεσποτική σκοπιμότητα. Είχε την οξυδέρκεια να δει ότι ικανοποιούσε τις βλέψεις και τα οράματα κάθε απόλυτου άρχοντα. Αποφάσισε λοιπόν να τον επιβάλλει πάνω στους υπηκόους του και να εξαλείψει με διατάγματα και ποινές κάθε άλλη πίστη.

Ως προς τη σχετικά τώρα μεγάλη ανάπτυξη του χριστιανισμού κατά την εποχή του Κωνσταντίνου, ο Γκιμπόν αναφέρει σαφώς ότι χρησιμοποίησε προς το σκοπό αυτό ακόμα και τη δωροδοκία:

Οι ελπίδες του πλούτου και των τιμών, το παράδειγμα του αυτοκράτορα, οι παραινέσεις του, τα ακαταμάχητα χαμόγελά του, η διεσπαρμένη πεποίθηση μεταξύ των δωροδοκούμενων και δουλικών πληθών που γεμίζουν συνήθως τα διαμερίσματα ενός παλατιού…. Οι πόλεις που επέδειξαν ένα ιδιαίτερο ζήλο στην εθελοντική καταστροφή των αρχαίων ναών διακρίθηκαν με δημοτικά προνόμια και ανταμείφθηκαν με δημοφιλείς δωρεές και η νέα πρωτεύουσα της ανατολής, η Κωνσταντινούπολη, δοξάστηκε με το μοναδικό προτέρημα ότι δε βεβηλώθηκε ποτέ από τη λατρεία των ειδώλων. Καθώς οι κοινωνικές τάξεις ακολουθούν τη μίμηση, ο προσηλυτισμός εκείνων που κατείχαν οποιοδήποτε εξέχοντα τίτλο, δύναμη, ή πλούτο, ακολουθήθηκε σύντομα από τα εξαρτώμενα πλήθη. Η σωτηρία των κοινών ανθρώπων αγοράστηκε με μια φτηνή τιμή, εάν είναι αλήθεια ότι σε ένα έτος βαπτίσθηκαν δώδεκα χιλιάδες άνδρες στη Ρώμη, εκτός από έναν ανάλογο αριθμό γυναικών και παιδιών, και ότι ο αυτοκράτορας είχε υποσχεθεί ένα λευκό ένδυμα με είκοσι κομμάτια χρυσού σε κάθε νεοφώτιστο.

Από την άλλη μεριά ο Κωνσταντίνος έδωσε στον κλήρο όλα τα προηγούμενα προνόμια και περιουσίες των εθνικών ιερέων και απάλλαξε την εκκλησία από φόρους και τους κληρικούς από τις στρατιωτικές υποχρεώσεις. Ο Γκιμπόν αναφέρει ειρωνικά ότι ο Κωνσταντίνος πίστεψε ότι θα “μπορούσε να αγοράσει πολύ εύκολα την εύνοια του ουρανού, εάν διατηρούσε τον άνεργο σε βάρος του εργατικού και διένειμε μεταξύ των αγίων τον πλούτο της δημοκρατίας”. Έδωσε επίσης στους επισκόπους το προνόμιο να δικάζονται μόνον από τους ομοίους τους, ακόμα και όταν επιβαρύνονταν με ένα σοβαρότατο έγκλημα. Θεωρούσε την ατιμωρησία τους πιο συμφέρουσα από ένα δημόσιο σκάνδαλο και δήλωσε ότι θα προστάτευε με τον αυτοκρατορικό μανδύα του κάθε “ιερό” αμαρτωλό. Ο Μοντεσκιέ υποστηρίζει ακόμα ότι έδωσε την εντολή να αρκεί στα νομικά δικαστήρια και η απλή ακόμα μαρτυρία ενός επισκόπου για την έκβαση μιας δίκης, χωρίς να ακουστεί κανένας άλλος μάρτυρας!

Ένα από τα έδικτα ή διατάγματα που εξέδωσε ήταν να χύνεται καφτό μολύβι μέσα στο λαιμό όσων συνεργούν στην απαγωγή παρθένων, ενώ οι βασικοί παραβάτες να ρίχνονται στα θηρία ή να καίγονται ζωντανοί. Σύμφωνα με τον John Jortin (“Σχόλια επί της Εκκλησιαστικής Ιστορίας”): “όρισε αυτή την τιμωρία για διάφορες παραβάσεις και από τότε το κάψιμο ζωντανών ανθρώπων έγινε μια πολύ κοινή τιμωρία, ντροπιάζοντας το Χριστιανισμό. Τελικά θεωρήθηκε πάρα πολύ σκληρή για τους προδότες, τους δολοφόνους, τους δηλητηριαστές, τους πατροκτόνους, κ.λ.π., και κατάλληλη μόνον για τους αιρετικούς…". Αξίζει να σημειωθεί ότι ποτέ πριν στην ιστορία των πολιτισμένων λαών δεν είχε επιβληθεί μια τέτοια τιμωρία δικαστικώς. Η εκκλησία βέβαια αξιοποίησε πλουσιοπάροχα τις επόμενες εποχές αυτό το νόμο καίοντας ανελέητα τους αιρετικούς στον πάσαλο “για τη Δόξα και την Τιμή του Θεού”!

Με ένα άλλο διάταγμα καταδίκασε όσους κακολογούν το Χριστό να χάνουν τα μισά κτήματά τους και σ’ ένα άλλο διέταξε την κατεδάφιση ή δήμευση όλων των αιρετικών ναών και απαγόρευε τη συνεδρίαση των αιρετικών σε δημόσια και ιδιωτικά κτήρια ή σε μυστικούς τόπους.

Σε σχέση τώρα με τους εθνικούς και τον “Ελληνισμό” έκανε πολλά και μεγάλα κακά:

Το 324, έτος που ανακήρυξε το Χριστιανισμό σαν τη μόνη επίσημη λατρεία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, λεηλάτησε το Μαντείο του Διδυμαίου Απόλλωνος και θανάτωσε με βασανιστήρια όλους τους ιερείς του με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας.

Το 326, έτος που η μητέρα του “ανακάλυψε” και μάλιστα “άθικτο” στην Ιερουσαλήμ τον περίφημο “Τίμιο Σταυρό” (που τόσοι πολλοί κατείχαν και κατέχουν από ένα κομματάκι του που θα έπρεπε να ήταν ολόκληρο δάσος και όχι σταυρός!) εκθεμελίωσε το Ιερό του Θεού Ασκληπιού στις Αιγές της Κιλικίας και χρησιμοποίησε τους κίονές του για την κατασκευή εκκλησιών. Με προτροπή της μητέρας του κατέστρεψε τον ίδιο χρόνο το Ναό της Θεάς Αφροδίτης, πάνω στον υποτιθέμενο τάφο του Ιησού, αλλά και άλλους ναούς της ιδίας Θεάς (της Αφροδίτης των Γόγγλων και τη Άφακας στο Λίβανο).

Το 330 μ.χ. λεηλάτησε τα ελληνικά Ιερά κλέβοντας τους θησαυρούς τους και τα αγάλματα των θεών, τα οποία χρησιμοποίησε για τη διακόσμηση της Nova Roma (Κωνσταντινούπολης), της νέας πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας. Πολλά διάσημα έργα τέχνης καταστράφηκαν επίσης τότε στα χυτήρια. Δεν δίστασε να κλέψει ακόμα και το λατρευτικό άγαλμα του Πυθίου Απόλλωνος και τον περίφημο τρίποδα της Πυθίας από το ιερό των Δελφών.

Θέλοντας να μετατρέψει τον Άθωνα, όπου λατρευόταν η θεά της άγριας φύσης και του κυνηγιού Άρτεμις, σε ανδρικό χριστιανικό μοναστικό κέντρο, εκδίωξε με τη βία τους Έλληνες της περιοχής αντικαθιστώντας τους με εκχριστιανισθέντες πληθυσμούς. Εκθεμελίωσε επίσης τα εκεί ιερά και γκρέμισε το "ΑΘώον", το βωμό και το μεγαλειώδες άγαλμα του Αθώου Διός.

Την ίδια εποχή χριστιανοί επίσκοποι, μαζί με τους ευνοούμενους του αυτοκράτορα, κλέβουν και δημεύουν απροκάλυπτα και ασύστολα από παντού χρυσά και αργυρά έργα τέχνης, εδώλια θεών και αφιερώματα (Franz Tinnefeld). Όπως επισημαίνει ο Γάλλος φιλόσοφος Ελβέτιος (1715-1771) στις πρώτες δεκαετίες της «θριαμβεύουσας» εκκλησίας «ο καθολικισμός υπερασπίζονταν πάντα την κλοπή, τη ληστεία, τη βιαιότητα και το φόνο. Γιατί να ενδιαφέρεται λοιπόν η εκκλησία για το πόσο τυραννικοί είναι οι κακομαθημένοι βασιλιάδες, όταν μοιράζεται μαζί τους τα αγαθά της εξουσίας;»

Το 335 γίνονται τα εγκαίνια της Εκκλησίας του Πανάγιου Τάφου που κτίσθηκε πάνω στα ερείπια του Ναού της Θεάς Αφροδίτης. Για τη διακόσμησή του λεηλατούνται τα αρχαία ιερά της Παλαιστίνης και της Μικράς Ασίας. Εξ’ αιτίας της κακής συγκομιδής εκείνου του έτους θεωρούνται υπαίτιοι όλοι οι “μάγοι και μάντεις” (με άλλα λόγια οι επιστήμονες, φιλόσοφοι και ιερείς της αρχαίας θρησκείας…) και ο Κωνσταντίνος διατάζει τη σταύρωσή τους. Τότε ακριβώς μαρτύρησε και ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Σώπατρος που είχε επιχειρήσει να επαναφέρει τον Κωνσταντίνο στον εθνισμό με τη βοήθεια της φιλοσοφίας και είχε προκαλέσει την μήνιν των Χριστιανών. Ακολουθούν πολλές καταστροφές ελληνικών ναών πάνω στους οποίους κτίζονται εκκλησίες.

Το 337 μ.χ. , ένα έτος μετά τη δολοφονία από τους Χριστιανούς του “σχισματικού” Αρείου, η αντιπαλότητα και έχθρα του οποίου με τους “Ορθόδοξους” είχε ταράξει επί μακρόν τη βασιλεία του Κωνσταντίνου και τον οποίο είχε ο ίδιος αρχικά καταπολεμήσει και στη συνέχεια υποστηρίξει, πέθανε και ο Κωνσταντίνος στην Νικομήδεια και θάφτηκε σε μια χριστιανική εκκλησία. Η Εκκλησία ακολούθως τον ανακήρυξε “Αγιο” και “Ισαπόστολο” για το “θεάρεστο” έργο του, το ίδιο και τη θρησκόληπτη μητέρα του. Και όχι μόνον αυτό, αλλά οι Χριστιανοί κληρικοί διέδωσαν ότι ο Θεός είχε προικίσει δήθεν με θαυμαστές δυνάμεις την λήκυθο και το άγαλμά του και ότι όποιος τα άγγιζε θεραπευόταν από πάσαν νόσον και μαλακίαν!